Yitirdiklerimi yitirdim Aynalarda kaldılar Ağlar aynada siyah saçlarım Önce dişlerim vurdu sırtımdan Sonra saçlarım. Ardından tek tek ölen arkadaşlarım Terk edip gittiklerini hissettiğim Arkadaşlarım.
Bendim o ben 18 inde devrim çığlıkları atan Ele avuca sıhmayan Ateş parçası gibi Düştüğü yeri yakan Bela yağdıran göklerden Korkulu rüyasıydım annemin Uyumazdı sabahlara dek Ayak sesimi dinlerdi Ta ki ben eve gelince Dinerdi sancıları
Vatanımı öyle sevmişim ki Gülüm Sendende fazla Kınalı ellerinden Sarı saçlarından Gamzelerinden de çok Bilemesisin ne çok Belki sabahın ilk ışığından İlk yağan karın sevincinden Çok çok nenden çok Onun içindir ezilmişliğim be gülüm